Oprócz kwestii o których przeczytasz poniżej, powinieneś znać także część Ustawy "Prawo o ruchu drogowym", którą znajdziesz w dziale FORMALNOŚCI.
ODPOWIEDZIALNY OPIEKUN - POŁOWA SUKCESU
Komendant obozu wędrownego oraz kadra, która znalazła się w wykazie kadry w raporcie przedobozowym i podpisała się na nim - bierze na siebie pełną odpowiedzialność prawną za życie i zdrowie uczestników placówki. Musisz w związku z tym znać obowiązujące w tym zakresie przepisy, normy oraz zasady, dotyczące bezpieczeństwa na wyprawie. Ale sama znajomość nie wystarczy - trzeba przede wszystkim świadomie je stosować.
OBOWIĄZKI I ZASADY OBOWIĄZUJĄCE OPIEKUNA:
kadra obozu zobowiązana jest sprawdzić stan liczebny grupy przed wyruszeniem z każdego miejsca pobytu, w czasie zwiedzania, przejazdu oraz po przybyciu do punktu docelowego (może to być jeden z obowiązków instruktora służbowego),
opiekun nie powinien pozostawiać nigdy uczestników obozu bez nadzoru,
przy noclegach opiekun powinien tak zaplanować zakwaterowanie, aby być jak najbliżej uczestników,
w obozie wędrownym nie mogą brać udziału osoby, w stosunku, do których istnieją przeciwwskazania lekarskie,
z osobami sygnalizującymi chorobę należy udać się do lekarza,
opiekun zobowiązany jest do ubezpieczenia grupy przed wyjazdem.
WĘDRÓWKA W LICZBACH
W skład
kadry obozu wędrownego, biwaku, rajdu, wycieczki muszą wchodzić co najmniej
2 osoby pełnoletnie. Jedna osoba pełnoletnia może sprawować opiekę
maksymalnie nad 20 niepełnoletnimi uczestnikami powyżej 10 roku życia lub
15 osobami do 10 roku życia.
PRZED WYJŚCIEM NA WĘDRÓWKĘ
Przed wyruszeniem na trasę należy odpowiednio przygotować się zbierając informacje, które znacznie usprawnią przebieg dziennej trasy i pomogą zapobiec niebezpiecznym sytuacjom (powinniśmy na miejscu zasięgając opinii kierownika schroniska, informacji turystycznej itp. uzupełnić wiedzę zebraną podczas planowania). Co powinniśmy znać:
1. przebieg szlaku turystycznego, którym będziemy się kierować - czy stokiem leśnym, grzbietami czy halami itp.,
2. sieć schronisk turystycznych (lub innych baz noclegowych),
3. czas marszu od planowanego punktu wyjścia do punktu docelowego (z zapasem),
4. lokalizacja obiektów, które mogę stanowić awaryjne schronienie na szlaku w przypadku załamania się pogody - szałasy, schrony, koleby, leśniczówki itp.,
5. drogi odwrotu jeżeli podejmiemy decyzję o skróceniu naszej wędrówki (deszcz, mgła, burza, zmęczenie),
6. wysokość nad poziomem morza na jaką będziemy musieli podejść i wędrować oraz różnice wzniesień na podejściach i zejściach w czasie wędrówki,
7. o której godzinie jest zachód słońca i mogą nas zastać ciemności w trasie.
WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE MARSZU
Dzienne normy dla turystów pieszych - należy się nimi sugerować przy układaniu trasy, ale trzeba pamiętać, że możliwości jednego wędrownika, drugiemu nie równe, więc dostosowujemy te normy do indywidualnych możliwości.
Wiek uczestników
Odległość
Obciążenie
od 11 do 12 lat
od 10 do 15 km
do 5 kg
od 13 do 14 lat
od 15 do 18 km
do 6 kg
od 15 do 16 lat
od 18 do 20 km
do 8 kg
od 17 do 18 lat
do 25 km
do 10 kg
Maksymalne normy długości etapów górskich do przebycia jednego dnia
Wiek uczestnika
Liczba kilometrów
Wysokość wzniesień
Ilość godzin marszu
od 12 do 13 lat
12 km
500 m n.p.m.
4h
od 14 do 15 lat
15 km
750 m n.p.m.
5h
od 16 do 17 lat
18 km
1000 m n.p.m.
6
Jeśli grupa jest słabo przygotowana pod względem kondycyjnym, należy długości marszu dostosować do możliwości turystów. W nieznanym terenie nie radzę skracać drogi, lepiej jest wędrować drogą dalszą, ale pewniejszą, daje to pewność dotarcia do celu o określonej porze, bez błądzenia.
Chodzenia trzeba się nauczyć!!!
Choć brzmi to paradoksalnie, to nie wszyscy turyści potrafią chodzić ekonomicznie i oszczędnie gospodarować swoimi siłami. A wystarczy tylko zapamiętać kilka zasad:
Zachowaj zawsze jednakowe tempo marszu i to zarówno na nizinie jak i w górach. Chodzi o częstotliwość kroków (ilość kroków na minutę). Powinna ona być taka sama na terenie płaskim, na podejściu i zejściu z góry. Natomiast szybkość poruszania się regulujemy długością kroku. Na terenie płaskim i przy schodzeniu - krok dłuższy, przy podchodzeniu pod górę - krok krótszy. Wtedy serce, płuca i cały układ krążenia pracuje zawsze "na tych samych obrotach".
Przeważnie, po równinie i w dół tempo marszu wynosi około 4 - 6 km/godz a przy podchodzeniu na wzniesienie spada o połowę (przy zachowaniu jednakowej częstotliwości kroków). Powinniśmy to uwzględnić przy planowaniu czasu trwania naszej wycieczki.
Gdy szlak turystyczny nagle zniknie, trzeba go szukać w odległości do 5 minut od ostatniego widzianego znaku. Jeżeli minie około 5 minut, a szlaku dalej nie ma, wracamy do znaku i wybieramy inną drogę lub wysyłamy 2-osobowe patrole w przewidywanych kierunkach, gdzie według nas może prowadzić szlak, z poleceniem odszukania znaku i natychmiastowego powrotu po jego odnalezieniu. Reszta grupy w tym czasie odpoczywa. W ten sposób unikniecie błądzenia całą grupą i nadkładania zbędnych kilometrów.
Czasami może się zdarzyć, że zabłądzimy a na dodatek, jeżeli jeszcze nie bardzo wiemy, w jakiej części trasy jesteśmy, to nawet mapa może być bezużyteczna. Trzeba wtedy przyjąć jakiś jeden kierunek marszu. Jeżeli dzień jest pogodny to sprawa jest prosta: idziemy dalej w tym samym kierunku jak dotychczas, mając słońce zawsze po tej samej stronie aż do spotkania zabudowań. W dni pochmurne, podczas deszczu lub w górach trzeba iść dotąd, aż spotkamy ścieżkę, drogę lub strumyk i dalej wzdłuż nich. Na pewno w końcu doprowadzą nas do jakiejś osady.
Wzdłuż strumienia, zawsze należy iść z "prądem" w dół jego biegu.
Dysponując większą gotówką, można zakupić odbiornik nawigacji satelitarnej (GPS) i wtedy ustalenie naszej pozycji w terenie jest bardzo proste.
W górach, również zawsze schodzimy w dół wzdłuż najbliższego potoku aż do drogi lub szlaku turystycznego. Jeżeli nie wiemy, dokąd napotkany szlak wiedzie, idziemy z nim dopóki schodzi. Gdy nagle zacznie się wznosić, porzućmy go i idźmy za najbliższym potokiem dalej w dół. Najgorszym rozwiązaniem jest "trawersowanie" stoków tzn. raz w dół, raz w górę. W ten sposób możemy krążyć po jednym wzniesieniu wiele godzin.
Wbrew utartej opinii, najłatwiej zabłądzić jest nie w górach, a na nizinie w lesie (brak punktu odniesienia). Za to w górach, skutki zabłądzenia (słabe zaludnienie, męcząca trasa) mogą być gorsze.
Podczas wycieczek grupowych obowiązuje kilka podstawowych zasad:
dowodzi jedna wyznaczona osoba, nawet, jeżeli grupa się podzieli to każda z podgrup powinna mieć swojego (wybranego jeszcze przed wymarszem) lidera,
na końcu zawsze idzie osoba „zamykająca" za którą nie ma już nikogo,
tempo "nadaje" najsłabszy z uczestników (powinien iść przed "szefem" grupy),
częstym błędem jest sytuacja gdy ci na przedzie czekają na resztę grupy i gdy ta dochodzi, oni ruszają (wypoczęci) dalej. To prosta droga do zniechęcenia i zamęczenia słabszych uczestników wycieczki,
jeżeli robimy przerwę, wszyscy powinni wiedzieć ile ona potrwa i z którego miejsca wyruszamy dalej,
w każdej grupie (czy podgrupie) musi być dobrze wyposażona apteczka.
Odpoczynki: pierwszy- po 15 minutach (poprawiamy plecaki, zawiązanie sznurowadeł, zdejmujemy wierzchnią warstwę ubrań, jeśli jest zbyt ciepło), kolejne średnio, co godzinę - półtorej na 10 minut (w zależności od formy uczestników). Wędrując pod górę postoje robimy częściej, ale staramy się za każdym razem nie siadać. Regularne odpoczynki zapobiegają zmęczeniu. Podczas odpoczynku uzupełniamy poziom płynów w organizmie. Po przejściu 1/3 trasy- dłuższy odpoczynek na zjedzenie wysokokalorycznego posiłku. Nie wolno ruszać w drogę bezpośrednio po jedzeniu. Nie wolno również kłaść się i siadać na mokrej ziemi.
Na postój lub odpoczynek wybieramy miejsce suche i zacienione. Zdejmujemy plecaki z ramion. Po zdjęciu często są one mokre od potu, nie kładźmy ich mokrym na ziemi, jeśli jest taka możliwość wystawmy je na słońce niech przeschną.
Więcej na temat bezpieczeństwa i odpowiedzialności oraz konsekwencji prawnych przeczytasz w dziale: ODPOWIEDZIALNOŚĆ.
Bezpieczeństwo